Agradecendo a Blogaliza os servizos prestados, a partir de agora estaremos en Centeás . Vémonos alí. Espero.
Mudámonos (aínda que nada muda)
Responder
A Lei de Minas como parte do Plan Xeral de Liquidación
O dicionario da Academia define liquidar, na segunda acepción, como “vender [mercancía] rebaixando considerablemente o prezo”. O resto dos significados fan referencia ao acto de destruír, matar, dar fin a un asunto. O asunto somos nós.
E podemos escribir Nós con maiúscula e con minúscula, porque o programa de exterminio do Partido Popular se desenvolve en varios planos. Un deles intanxible, simbólico, de perfil difuso, pero de efectos non menos destrutivos. O desmantelamento da lingua e da cultura, como explicabamos hai uns días, supón a perda de miles de postos de traballo. Pero Alberto Núñez Feijoo e os seus colaboradores, algúns reclutados das fileiras desa galeguidade que xoga en dúas mesas (nunha obtén diñeiro como coartada rexionalista da Xunta, na outra participa do capital simbólico do nacionalismo cultural), fixeron da identidade deste país un refén máis da crise. Para eles non hai dúbida aínda que baleirar de contido o significante Galicia conleve empobrecemento.
Precisamente porque saben que a segunda vertente da liquidación lles vai reportar beneficios. A Lei de Costas, do agrado das grandes e pequenas construtoras, trae o enésimo episodio dun serial de corrupción con escenas repetidas, por exemplo aquela na que responsables do executivo e sicarios políticos reciben a súa parte do negocio coa man agachada detrás. Diante, os medios oficiais (os públicos e os subvencionados) pretenden que visualicemos a operación como se se tratase dunha iniciativa para axudar ao pequeno propietario cuxo chalet en primeira liña de praia fora paralizado pola perversa esquerda ecoloxista.
Na Lei de Minas muda a xeografía da liquidación. ¿Pensabamos logo que as montañas e as chairas interiores habían quedar a salvo? Non mudan nin o obxectivo directo (beneficio rápido de lexisladores e explotadores) nin os, oh, sempre lamentables danos colaterais. De maneira que cando a industria nacional se entregue, tecnoloxía incluída, ao capital foráneo, cando o deserto de arrabalde desempregado da Coruña, de Vigo e de Ferrol se estenda naturalmente en todas as direccións do mapa, rías e bocarribeira, val e monte, Corcoesto e Muimenta, ninguén poida berrar “cabróns, que fixestes con Galicia??”. Aí será cando os cabróns estendan o brazo cínico en dirección ao horizonte, mostrando o seu reloxo de alto standing, e digan: “Galicia? E a que se refire vostede con esa palabra?”.
En cadea sen prijon
Se vas ao instituto este xoves día 9…
…non poñas despois cara de sorpresa cando che digan que o título d
a ESO ou de Bacharelato non chegan se non aprobas unha REVÁLIDA
…non te queixes demasiado (ou quéixate: é gratis) de que os centros de ensino pasen a estar controlados polo Goberno correspondente, sen LIBERDADE DE CÁTEDRA, sen que poidas decidir cousa ningunha a través do CONSELLO ESCOLAR, cunha DIRECCIÓN nomeada desde criterios políticos
…non nos contes historias sobre o carácter laico dun Estado no que o ADOUTRINAMENTO CATÓLICO, baixo o eufemismo de “materia de Relixión” computará no currículo ao mesmo nivel que as Matemáticas, a Lingua e a Ciencia
…mantén a calma se cres que ser galega, vasco ou catalá non se trata dunha doenza que o Goberno tenta erradicar mediante a inmersión ideolóxica na ESPAÑOLIZACIÓN
…non mires aos lados buscando culpables de que o ENSINO PÚBLICO teña cada vez MENOS DIÑEIRO para docencia, laboratorios, equipos de apoio, excursións pedagóxicas ou axuda ás familias
…non te escandalices de que o Estado dedique boa parte deses fondos a FINANCIAR O ENSINO PRIVADO, no que casualmente escolarizan os seus fillos e fillas os mesmos gobernantes beneficiados pola EXPROPIACIÓN dun servizo público esencial
…aforra o teu tempo en ir ao Xulgado e denunciar que, igual ca no franquismo, non só existan institutos que SEPARAN o alumnado por razóns de xénero, senón que reciban cartos públicos para ese modelo INTEGRISTA de educación
…dinos, se queres, a tod@s @s demais, que as folgas son inútiles, que tes a conciencia tranquila, que a túa presenza non será computada por Xunta e Ministerio como asentimento tácito á futura LOMCE, que o problema deste país son os sindicatos, que de todas as maneiras a batalla estaba perdida antes de empezar, que non pensas regalar á Administración ese diñeiro que nos descontan por folga, que todo vai mal desde hai vinte ou trinta anos e a Lei esta non o vai poñer peor, que o profesorado é xa moi impopular entre a xente como usted y como yo, que si, que non te preocupes, que no fondo se es pobre e te portas ben e te esforzas moito o Estado ten un paraíso para ti. Etc.
Eu vin _Lampíricos_
/…estou aquí pola urxencia
Antón Lopo
Lampíricos, así se titula a última produción que Antón Lopo desenvolveu durante sete días de abril na sala Dispara, da Estrada. Hoxe, domingo 28, é a última entrega ao público. Cómpre reservar praza con antelación.
En plena dixestión desta última e inesquecible experiencia do poeta monfortino saberedes desculpar que só deamos balbucido algúns apuntamentos.
“O noso corpo é un campo de batalla”, dixo Barbara Kruger e máis tarde a voz de Lois Pereiro; repetiuno Steve McQueen en Hunger a través dos corpos dos presos republicanos. Ás veces un recital poético é un ritual de enterramento familiar, non nos desculpa que transformásemos iso en costume, afacémonos a corresponder a visita e nin as palabras nin o corpo ocupan espazo ou tempo, florean, esvaécense no sagrado sendo o sagrado un non-lugar que o Réxime nunca se molesta en engadir á lista da expropiación.
En Lampíricos o espazo é un escenario, pero o poeta négase a ocupalo como actor. Renuncia ao desdobramento, á dobraxe. El e mais as palabras son el, el é a luz negra, a pantalla, o corpo amado polo Outro e o corpo masacrado pola historia. Unha batería de coche, unha silueta encarapuchada, luces, altavoz, unha tablet, as palabras, a pel que as enmarca, un torso en movemento. Lampíricos é un recital e Antón Lopo (non unha persoa que finxe falar e actuar coma Antón Lopo) signo atravesado polo presente que arrastra á cámara escura para que signifique dentro. Dentro del.
Algo quedou detido na poesía galega cando Reixa publicara Ringo Rango. Tratábase dun contexto hoxe case irrecoñecible. Na posmodernidade parecía unha opción actuar salvando o pelexo, declamar contra o hostil gardando a distancia (a que nos separaba tamén das vangardas históricas). A ironía e a tecnoloxía como ferramentas de traballo. Tras esa interrupción, tras a calma de ollos que brillaban nos bares, de versos que imaxinaran algunha alternativa amable -contra España, contra o Capital- o mundo materializouse encima de nós co rigor dun pesadelo.
Entón estóupanos Lopo, retórcese, está parado, dispara, baila, desama e resiste. Demostrános que xa non é viable consenso ningún. Que o acto de resistir (do poema, polo tanto da vida) xa non admite un fóra e un dentro, que ninguén logrará despolitizarse marchando á súa casa.
O texto sen tregua de Lampíricos confirma Antón Lopo como presenza enorme das letras actuais, escriba novela ou ensaio, escriba poemas ou se transforme neles. Saímos da galería Dispara e somos novas. Saímos a sorrir. A fusión de Antón Lopo en Lampíricos liquida ao noso ver un século, unha idea de vangarda que era posible sinalar desde fóra. Só espero que teñades a sorte de ver este recital moitas veces, en Compostela, en Barcelona ou no Porto. Agora apenas sei poñer que eu estiven alí. E que desde Lampíricos, aínda que finxan desoílo, algunhas cousas nunca máis poderán presentarse ante nós coa forma dun simulacro.
Aforísimos – 1
.
-E ti por que cres en Deus?
-Home, por qué vai ser… Pola sanidade e a educación.
.
Agudeza visual: 2 diferenzas 2
Sensacional: desvélase organización terrorista
Un equipo de investigación que prefire permanecer no anonimato fixo chegar ao noso barrio as claves para comprender como se estrutura “a maior organización terrorista activa nestes momentos en Europa”.
Con orixes na ditadura de Franco, contactos internacionais e unha rede política, propagandística, financeira, legal e paramilitar propia, o entramado desta organización fai palidecer todas as coñecidas ata o momento e deixa en evidencia a falta de rigor da maior parte do xornalismo actual.
Clique nas imaxes e sorpréndase ante a facilidade desa estrutura para pasar practicamente desapercibida aos organismos estatais e mundiais de loita contra o terrorismo. Estamos, sen dúbida, ante unha revelación histórica que agradecerán as lectoras e lectores de Monte Alto.
Lingua, cultura e PIB
Países co máis alto grao de desenvolvemento (EE.UU, Xapón, Reino Unido etc.) percibiron hai décadas no que se ten chamado produción inmaterial un sector estratéxico da súa economía. O capitalismo, a cultura –a cultura toda, non só a de masas- e a tecnoloxía globalizada da comunicación formaron unha sociedade de rendemento antes inimaxinable.
Así o entendeu con pragmatismo a monarquía británica, brazo espiritual da Commonwealth, ao conceder ao grupo The Beatles distincións ata daquela reservadas á nobreza, ou algo máis tarde a República de Eire cando fixo da música folk unha fonte de ingresos crucial para o aparato produtivo. Pódese case deducir hoxe o nivel de renda dun Estado atendendo só á porcentaxe que a cultura e a tecnoloxía asociada ao lecer ocupan no PIB.
Non se ten divulgado abondo o lugar da cultura na riqueza global do noso país. Sen que iso signifique renunciar a outros sectores -castigados nas últimas décadas polos intereses que representan a UE e o resto dos centros mundiais de decisión- e incluso a pesar do atraso, a cultura ocupaba en 2003 o cuarto posto do Produto Interior Bruto. Nada menos ca un 2% do total, por encima da pesca e da industria téxtil, e unha media crecente de 20.000 postos de traballo entre 2000 e 2008 (dos estimados 16.900 no último ano do século ata os 26.000 que se rexistraron oito anos despois).
A industria editorial, a audiovisual, o teatro, a música e un longo etcétera, lonxe de se consideraren estratéxicos por parte do goberno Feijoo, están sendo obxecto da maior agresión da historia recente mentres outros sectores de triste actualidade continúan acaparando diñeiro público, malversado ás veces na cloaca do capitalismo financeiro. Polo demais son, ao noso ver, dous extremos dun mesmo e improdutivo erro a conversión de cultura en show –ruinoso: a Cidade da Cultura- e a concepción da lingua como fetiche identitario.
Cómpre facer pública a verdade: o desmantelamento cultural e o retroceso lingüístico conforman dúas caras dun único proxecto. A política da Xunta non só pretende reducir ao testemuñal iso que os seus ideólogos neoliberais e neofranquistas consideraron sempre ameazante -a existencia dunha cultura en diálogo co mundo-, senón que envía ao paro miles de persoas e bota polo sumidoiro, neste contexto de crise, un motor decisivo para crear riqueza.
Por unhas Listas da Xente para as municipais 2015
A acumulación de capital, a expropiación e a privatización de servizos que adoitan chamar crise económica exprésase por fin en termos de crise política. Con ela vai revirando a terminoloxía naturalizada desde o asalto ao Estado social que apadroaron Reagan&Thatcher (e Pinochet). Por exemplo, hai non demasiados anos a palabra “xente” designaba unha entidade difusa, unha sombra reaccionaria. “A xente”, dicíannos, “non vai entender x ou y. Cómpre abrirse á sociedade, etc.”. Daquela nós non eramos sociedade.
As forzas do sistema advertían dos perigos de asustar a xente. Para gañar eleccións, tal se fosen parte do xogo das palabras tabú, cumpría deixar no armario baixo catro cadeas conceptos como capitalismo ou República. A normalidade era a vitoria do Réxime e a xente o seu suxeito político.
Damos logo os parabéns aos partidos, medios e columnistas daquela normalidade por enunciaren agora o abismo entre desafiuzadas e desafiuzadores, estafadas e banqueiros, emancipación e dependencia.
Cada lexítimo discurso fai moi ben en desenvolverse conforme aos seus principios. Xa ninguén tratará de convencernos de que un presunto magma de maiorías asustadizas impide compartilos publicamente. Porque ademais é hoxe inútil, ante o fluxo aberto de información, agachar que é o que queremos de verdade.
A gándara do real
Canto menos no que a Galicia atinxe, a xente veu avaliando os seus intereses con suma precisión mentres uns disimulaban o que seica verdadeiramente eran e outras se negaban a percibir a diferenza entre desexo e contexto. E así o obvio foi chegando: nin a abstención agachaba un caladoiro de adhesións potenciais nin o votante da dereita estivo nunca disposto a mudar de partido. Nos peores momentos limitouse a quedar na casa. Uns puntos arriba ou abaixo case a terceira parte deste país, a metade do electorado, vén desde 1977 votando dereita. E sen disimulo: apoiaron un candidato franquista, aceptaron a submisión clientelar, o simulacro/suicidio cultural, a ruína da industria, os atentados urbanísticos e ambientais ou o desbaldimento de fondos que deberían investirse en tirar do atraso unha sociedade envellecida.
A única oportunidade para ir revertendo esta agonía, e non será dun día para outro, é unha unión de conveniencia (de emerxencia) entre as forzas que concordan no carácter terminal da situación. Os acertos do bipartito representaban tal aposta, a gran equivocación foi non asumila, pretendéndose unha elongación reformista do réxime anterior (o de Fraga).
Rexeitar de novo a coalición é doado. Basta co mantra do innegociable, con asegurar que todo o noso desexo espera durmido no horizonte. Acusaremos aos demais de sabotar o máximo ben futuro, ou de ignorancia, ou de traizón.
Porén, que os programas partisen de recoñecer a debilidade histórica da esquerda e do soberanismo significaría a nova era dunha potencia tamén histórica. Somos máis aínda que non sexamos a mesma cousa e aínda que saibamos moi lonxe do idilio a praxe de cooperación con quen non cadramos ao cento por cento, ás veces bastante menos. Pero compartimos o horror ante a miseria e ante a liquidación de Galicia como proxecto nacional. É pouco?
Fronte á esperanza, materia
Tarda de máis o primeiro paso. Na nosa humilde visión a placa da derrota do Partido Popular, do que o Partido Popular encarna, tiña que estar botada xa nalgún centro deste chan granítico. Toda emerxencia require un acordo de mínimos e pensamos que debería debaterse antes, non despois dun proceso electoral. Por desgraza non hai síntoma ningún de que nunha eventual derrota do PP deamos evitado a impresión de que cada sigla pelexará a posteriori polo seu cachiño de parcela. Iso é servir outra vez en prato frío o retorno da mafia.
O municipal non parece o peor escenario para impulsar un proceso no que as ideas vaian por diante das listas e as listas funcionen para unir, por moito que tal unión, sería inocente esquecelo, bosquexe un mapa de xestión complexa: é a complexidade real do país. Nalgúns concellos o patrimonio nacional e de esquerda está representado polas mesmas siglas que noutros abandeiran a corrupción urbanística ou a marxinación do idioma. De acordo: sabémolo. Mais cando falamos de autoorganización poñemos efectivamente sobre a mesa un principio político, o da simbiose entre a pequena asemblea e a estrutura partidaria. As Listas da Xente non poden ou non poderían estandarizar o que, por definición, é diverso.
Confiemos na xente antes de que a xente resolva, con xustiza ou sen ela, que cincuenta anos de organización e os seus protagonistas apenas deron para un arquexo cíclico. Unha historia incapaz de formular o seu suxeito, empeñada en arruinar boa parte dos recursos culpando o adversario. Así se robusteceu, peza por peza, a maquinaria dos cen mil militantes. E mesmo que sexa para se disputaren a sinistra honra de dar un tiro de graza ao que queda de país e ao que queda de vertebración social, eles non descoidarán xamais a certeza de que deben permanecer xuntos.